fbpx
Vorige leven ervaring: New Orleans 1788-1862

Vorige leven ervaring: New Orleans 1788-1862

Tijdens de opleiding tot Soulkey Therapeut onderging ik zelf ook een vorig leven regressie.
Ik stapte het vorige leven in via  ronde stapstenen die in water lagen. Het ging het donker in.

Openingscene: 37 jaar oud in 1815

Even later zag ik een lampje aan een overkapping hangen, zo’n houten veranda voor een houten huisje.
Het was mijn huisje. Dit huisje lag in het Moeras bij new Orleans. Er omheen lag een prachtige natuur van bomen en struiken. Het was er warm en vochtig. ( fijn) Ik zag mezelf: ik was een donkere vrouw  met een hele donkere huid en zwart kroeshaar. Het was 1815  en ik was 37 jaar. ( dus in 1788 geboren)
Daar stond ik in een witte jurk en ik straalde een enorme kracht en liefde uit. Ik was gelukkig. Die kracht voelde ik tot diep in mijn eigen lijf. Wat een super gevoel was dat! Ik voelde haar liefde, haar geluk en kracht.
Ik had 2 kinderen: een zoon van 12 Ben ( 1803 ) en een dochter van 8 Sissy ( 1807 ) Mijn eigen naam kwam niet goed door maar leek op Bianca.
Ik was er heel gelukkig en blij met mijn eenvoudige en simpele huisje en leven.
Ik waardeerde het kleinste geluk en had geen aspiraties voor meer.

Ondanks dat ik vertelde dat mijn man Jeremy overleden was omdat hij gemarteld was door mijn baas, voelde ik daar geen emotie bij.
Zelf werkte ik nog voor die baas en werkte als schoonmaakster in zijn grote huis. (  Ik voelde me VRIJ en had niet het gevoel dat ik slaaf was. Ik werkte voor geld)
En de baas had tegen mij geen vervelende opmerkingen.

Scene: 10 jaar oud in 1798

We gingen naar een ander moment in mijn leven van Bianca en ik zag mezelf als 10 jarig meisje met grapige knoetjes aan de zijkant van mijn hoofd, dansend buiten op een soort steppeachtig gebied. Er waren palmbomen en het was er warm. Het bleek in Adis Abeba te zijn, Ethiopië. (1798)

Om mij heen zat een grote groep van ongeveer 50 mensen te klappen en sommige sloegen op een drum. Ik danste op het ritme en voelde me gelukkig, blij en heel geliefd. Ik ervoer veel steun van de groep.
Mijn ouders waren overleden door een ongeluk en ik werd opgevoed door mijn oma.
Ik had een oudere broer: Steven.

Scene: 68 jaar in 1856

Weer gingen we naar een ander moment en nu zag ik eerst een schort, zo’n groot wit schort. Ik was er 68 jaar en moest erg lachen want ik had nu grijs kroeshaar. Ik was nog steeds erg gelukkig en voelde me erg geliefd en had zelf ook veel liefde te geven. maar ik merkte dat mijn lijf minder krachtig was en stram begon te worden.  Mijn kinderen woonden in de buurt en daar had ik goed contact mee. ik had een kleindochter van 8 maanden, de dochter van mijn dochter.  Ik had het warm en het was vochtig. ( 1856)

Scene : moment van sterven 74 jaar in 1862

Nu gingen we naar de laatste scene, de stervensscene.
Ik lag op een bed, aan de linkerkant in mijn slaapkamer in het hutje. Om mijn bed zaten mijn kinderen en heel veel mensen. Ik had nu 2 kleinkinderen, 2 meisjes. Ook in de rest van het hutje zaten en stonden er mensen. Ik was erg geliefd. Ik was nu 74. Ik was moe, erg moe. (1862)
Op geleide van de therapeut gleed ik als ziel mijn lichaam uit en zag de mensen van boven af in het huisje.

Welke inzichten heb ik gekregen van dit leven?

Ik ervoer er ongelooflijk veel steun en liefde en was daardoor heel sterk en krachtig. Ik leerde er gelukkig te zijn met wat je hebt, ook al is het heel eenvoudig en weinig.
Dit vorige leven was bijzonder in de in dat het enkel de fijne dingen liet zien. Ik heb er niet de emoties van ervaren van het verliezen van mijn ouders of het verlies van mijn man.
De reden dat ik enkel die kracht en steun zag was omdat dit ook is wat in mijn leven nu een enorm inzicht geeft. Ik was op zoek naar  waar ik aan kon werken in mijn leven. Ik heb mezelf al losgemaakt van nare en emotionele achtergronden en werk tegenwoordig steeds meer vanuit liefde. Het is mij duidelijk geworden wat mijn zielsmissie is: De liefde en kracht in mijzelf net zo sterk te ervaren als ij mijn leven als Bianca, waar ik steun had van anderen. Nu, in dit leven moet ik dat in mijzelf voelen, zonder die steun want familie heb ik niet meer. Die is al jong om mij heen weggevallen en soms op de vreemdste manieren. Het is duidelijk dat in mijn leven als Ilonka ik niet hoefde te rekenen op steun  van anderen en ik die liefde en geluk en kracht echt in mijzelf moest voelen en uitstralen. 3 jaar geleden voelde ik al dat ik dit steeds beter kon en was ik gelukkig  en krachtig in mijn rol als alleenstaande moeder. ik kwam steeds meer in mijn kracht. Pas daarna ontmoette ik mijn huidige partner maar zijn plaats in mijn leven is meer los van mij. Beide ontwikkelen we ons en accepteren we elkaar zoals we zijn. Ik heb zijn steun en liefde niet nodig om gelukkig te zijn.