fbpx
SoulKey sessie Schaamte overwinnen

SoulKey sessie Schaamte overwinnen

Schaamte

Een SoulKey sessie; ( LBL en PLR) voor een man van 52)

Lees zijn eigen verslag.

Als kind was ik heel spontaan. Ik deed letterlijk alles wat er in me opkwam. Van gekke bekken trekken in combinatie met typische loopjes, onaardse geluiden produceren, zoveel mogelijk boterhammen in mijn mond stoppen en dan proberen te praten tot aan keihard zingen in een tunnel. Zonder enige gêne danste ik de wereld rond.

jong

Natuurlijk kreeg ik daar ook volop aandacht mee en dat was natuurlijk geweldig. Mijn vader zei in die tijd ook tegen mijn moeder dat hij zo hoopte dat die enorme spontaniteit zou blijven.

Dit heeft geduurd tot aan mijn 13e jaar. Maar toen kwam de grote omkeer. Mijn vader werd ziek en overleed een jaar later aan longkanker. Ik weet ondanks dat ik enorm van mijn vader hield, het heel goed kon accepteren dat hij overleed. Zoiets van… het kan iedereen overkomen in een gezin.

Maar het overlijden van mijn vader had wel een andere grote weerslag op mij.  Ik werd zo serieus dat al mijn spontaniteit verdween als sneeuw voor de zon. Zelfs zo erg dat ik me begon te schamen voor alles wat ik deed. Ik trok me volledig terug uit de wereld. Ik ging verder in mijn eigen gevoelswereld. Maarja ….als je als dromer verdergaat wordt je niet echt begrepen. Om dat weer te compenseren ging ik op mijn werk en in relaties pleasen om zo maar weer erkenning te krijgen voor wie ik was. In die periode hield ik me steeds meer bezig met spiritualiteit om zo antwoorden te krijgen over mijn leven vol schaamte.

En zo leefde ik ruim 35 jaar voort met mezelf in een soort kramp. Want als je je schaamt voor dingen die je doet in je leven zonder spontaan te zijn, leef je in een gevangenis zonder tralies.

Al die ingehouden momenten waarop ik me zelf kon uitdrukken liet ik voorbij gaan.
Ik begon te zien dat het leven uit schaamte me zo belemmerde en dat had een veel grotere invloed dan ik ooit had kunnen bedenken. Zo heb ik jaar in jaar uit me ingehouden om iets over mijn leven te vertellen, dus ik bleef gewoon maar luisteren naar mensen. Elke beweging die ik maakte was gecontroleerd en overwogen. Zelfs was ik me bewust van hoe ik zou overkomen bij mensen. Elke gedachte die ik had in bijzijn van mensen werd onder de loep genomen voordat ik iets zei. Ik schaamde me zelfs voor dingen als ik alleen was. Bijvoorbeeld als ik huilde of medelijden met mezelf had. Ook als ik een vreugde dansje wilde maken schaamde ik me.

Zo kwam ik erachter dat ik als kind een kernovertuiging had gecreëerd en die heeft als een rode draad door mijn leven heen gelopen. “IK BEN NIET GOED GENOEG”
Niet zo raar natuurlijk als je bedenkt hoe ik overkwam bij mensen als dromer die in zijn eigen wereld leefde (gevoelswereld) die nauwelijks reageerde.
Ik was daardoor heel traag van begrip en ik gaf mensen de indruk dat ik niet erg slim was. Probeer je voor te stellen hoe ik mij voelde als er een mop verteld werd en iedereen moest lachen, ik de mop niet begreep en meelachte als een boer met kiespijn uit schaamte dat mensen mij misschien dom zouden vinden.

De grote omkeer kwam nadat ik mijn eerste Soulkey sessie onderging. En mezelf afvroeg wat het me had opgeleverd om al die jaren in schaamte te leven. Het antwoord was natuurlijk….helemaal niets!! Sterker nog, de angst had me belemmerd om echt voluit te leven.

In de soulkey vorig leven sessie had ik in een vorig leven (1610) een opmerkelijk leven met een ernstige lichamelijke beperking. Zoals een compleet naar buiten vergroeide rechterhand en een beenlengte verschil van 10 cm. Ik was op 12 jarige leeftijd al een wees en ik werd niet geaccepteerd door de mensen door mijn beperking. Ik schaamde me tot op het bot voor mijn lichaam. Later in dat leven werd ik wel geaccepteerd door mensen omdat ik mensen ging helpen door te praten over hun levens en daarin hulp kon bieden. Ik werd zelfs gevraagd om bij de kerk diensten te gaan houden en ben dat dus ook gaan doen.

Ook heb ik vanuit een LBL kunnen zien hoe ik als ziel naar mijn huidige leven keek. Dat is ook een moment waarop je als ziel (compleet zonder angst) vrij naar je zelf kunt kijken. Het wat hilarisch op te zien hoe wij nu leven!!

Wat ik hiervan geleerd heb is dat we het leven veel te serieus nemen en we blijven te lang vast zitten in allerlei drama’s. We hoeven het leven alleen maar te volgen en voluit te leven. Dit heeft mij op het pad gezet om mijn schaamte te overwinnen. Ik ben heel dankbaar voor dit inzicht en kan SoulKey echt aanraden.

Vorig leven ervaring: Reykjavik 1875 – 1941

Vorig leven ervaring: Reykjavik 1875 – 1941

Een mannelijke cliënt was in zijn meest recente vorig leven een vrouw; Emily Samson die leefde van 1875 tot 1941.

Begin scéne:
Ze heeft een soort pijpenkrul in haar haar en pofmouwtjes. Ze draagt een cremekleurige jurk en heeft donkere schoenen. Ze ziet er verzorgd uit.
Emily staat op een pier aan de haven van Reykjavik. Het is 1913 en ze is 38 jaar.  Ze heeft een hooghartige blik. Haar gezicht is smal en haar blonde haar hangt om haar gezicht heen.

Haar man is gestorven op zee. Hij was visser. Ze heeft geen kinderen.

Volgende scéne 12 jaar oud, in 1887.

Ze is in haar ouderlijk huis op haar kamer aan het spelen met poppen. Ze heeft een lievelingspop die pijpenkrullen heeft en van porcelein is. De ogen zijn glazig  en ze heeft haar poppen gekregen van haar moeder.

Emily voelt zich alleen en eenzaam. Ze is niet echt blij.
Ze voelt zich niet serieus genomen en haar moeder is vaak boos op haar.
Boos omdat Emily niet naar haar luistert. Haar moeder is ook streng.
Haar vader is overleden, en net als haar man op zee gestorven tijdens zijn werk als visser.
Dit is nu 2 jaar geleden. De relatie met haar vader was goed. Hij begreep haar wel.
De relatie met moeder is nooit goed geweest.
Emily heeft een beste vriendin maar ze mag van haar moeder niet meer met haar spelen omdat het meisje een slechte invloed op haar zou hebben.

Er zijn geen huisdieren. van moeder mag dit niet.
Emily gaat naar school maar vind het daar niet leuk, De leraar is streng en ook daar wordt zij niet begrepen.

Volgende scéne:  63 jaar oud in 1938

Ze is nu 63 jaar oud en ze woont alleen. Ze heeft geen kinderen gekregen en voelt zich nog steeds eenzaam en niet fijn.

Ze heeft een goede vriendin die een paar straten verderop woont en ze zien elkaar regelmatig. Dan voelt ze zich goed en begrepen. De vriendin is ook  haar man kwijt en begrijpt haar. De vriendin heet Theodora.
Ze heeft geen huisdier maar heeft wel een hond gehad die al jong overleed wil geen nieuw huisdier omdat ze zich niet wil hechten.
Op haar gezicht heeft ze lelijke dikke bobbels. Ze is er niet gelukkig mee.

De stervenscëne: 1941 en 66 jaar oud

Emily is stervende aan de tumoren in haar gezicht die pijnlijk zijn.
Haar vriendin Theodora is bij haar.

Na bespreking:

wat heeft de Cliënt van dit leven gekeerd?

Het leerde hem dat hij zijn tijd niet moet verspillen en niet moet blijven hangen in zelfmedelijden. Het zegt hem dat je meer moet doen met je leven en liefde moet geven naar anderen ipv koud en hoogharig naar buiten zijn.

Deze cliënt werd aangeraden een LBL sessie te doen om zo meer inzichten te verkrijgen over de reden waarom hij als ziel voor dit leven koos en wat hij ervan wilde leren. Ook kan de cliënt dan kijken of er zielsverwanten van toen een  rol in zijn leven nu spelen.

Vorige leven ervaring: New Orleans 1788-1862

Vorige leven ervaring: New Orleans 1788-1862

Tijdens de opleiding tot Soulkey Therapeut onderging ik zelf ook een vorig leven regressie.
Ik stapte het vorige leven in via  ronde stapstenen die in water lagen. Het ging het donker in.

Openingscene: 37 jaar oud in 1815

Even later zag ik een lampje aan een overkapping hangen, zo’n houten veranda voor een houten huisje.
Het was mijn huisje. Dit huisje lag in het Moeras bij new Orleans. Er omheen lag een prachtige natuur van bomen en struiken. Het was er warm en vochtig. ( fijn) Ik zag mezelf: ik was een donkere vrouw  met een hele donkere huid en zwart kroeshaar. Het was 1815  en ik was 37 jaar. ( dus in 1788 geboren)
Daar stond ik in een witte jurk en ik straalde een enorme kracht en liefde uit. Ik was gelukkig. Die kracht voelde ik tot diep in mijn eigen lijf. Wat een super gevoel was dat! Ik voelde haar liefde, haar geluk en kracht.
Ik had 2 kinderen: een zoon van 12 Ben ( 1803 ) en een dochter van 8 Sissy ( 1807 ) Mijn eigen naam kwam niet goed door maar leek op Bianca.
Ik was er heel gelukkig en blij met mijn eenvoudige en simpele huisje en leven.
Ik waardeerde het kleinste geluk en had geen aspiraties voor meer.

Ondanks dat ik vertelde dat mijn man Jeremy overleden was omdat hij gemarteld was door mijn baas, voelde ik daar geen emotie bij.
Zelf werkte ik nog voor die baas en werkte als schoonmaakster in zijn grote huis. (  Ik voelde me VRIJ en had niet het gevoel dat ik slaaf was. Ik werkte voor geld)
En de baas had tegen mij geen vervelende opmerkingen.

Scene: 10 jaar oud in 1798

We gingen naar een ander moment in mijn leven van Bianca en ik zag mezelf als 10 jarig meisje met grapige knoetjes aan de zijkant van mijn hoofd, dansend buiten op een soort steppeachtig gebied. Er waren palmbomen en het was er warm. Het bleek in Adis Abeba te zijn, Ethiopië. (1798)

Om mij heen zat een grote groep van ongeveer 50 mensen te klappen en sommige sloegen op een drum. Ik danste op het ritme en voelde me gelukkig, blij en heel geliefd. Ik ervoer veel steun van de groep.
Mijn ouders waren overleden door een ongeluk en ik werd opgevoed door mijn oma.
Ik had een oudere broer: Steven.

Scene: 68 jaar in 1856

Weer gingen we naar een ander moment en nu zag ik eerst een schort, zo’n groot wit schort. Ik was er 68 jaar en moest erg lachen want ik had nu grijs kroeshaar. Ik was nog steeds erg gelukkig en voelde me erg geliefd en had zelf ook veel liefde te geven. maar ik merkte dat mijn lijf minder krachtig was en stram begon te worden.  Mijn kinderen woonden in de buurt en daar had ik goed contact mee. ik had een kleindochter van 8 maanden, de dochter van mijn dochter.  Ik had het warm en het was vochtig. ( 1856)

Scene : moment van sterven 74 jaar in 1862

Nu gingen we naar de laatste scene, de stervensscene.
Ik lag op een bed, aan de linkerkant in mijn slaapkamer in het hutje. Om mijn bed zaten mijn kinderen en heel veel mensen. Ik had nu 2 kleinkinderen, 2 meisjes. Ook in de rest van het hutje zaten en stonden er mensen. Ik was erg geliefd. Ik was nu 74. Ik was moe, erg moe. (1862)
Op geleide van de therapeut gleed ik als ziel mijn lichaam uit en zag de mensen van boven af in het huisje.

Welke inzichten heb ik gekregen van dit leven?

Ik ervoer er ongelooflijk veel steun en liefde en was daardoor heel sterk en krachtig. Ik leerde er gelukkig te zijn met wat je hebt, ook al is het heel eenvoudig en weinig.
Dit vorige leven was bijzonder in de in dat het enkel de fijne dingen liet zien. Ik heb er niet de emoties van ervaren van het verliezen van mijn ouders of het verlies van mijn man.
De reden dat ik enkel die kracht en steun zag was omdat dit ook is wat in mijn leven nu een enorm inzicht geeft. Ik was op zoek naar  waar ik aan kon werken in mijn leven. Ik heb mezelf al losgemaakt van nare en emotionele achtergronden en werk tegenwoordig steeds meer vanuit liefde. Het is mij duidelijk geworden wat mijn zielsmissie is: De liefde en kracht in mijzelf net zo sterk te ervaren als ij mijn leven als Bianca, waar ik steun had van anderen. Nu, in dit leven moet ik dat in mijzelf voelen, zonder die steun want familie heb ik niet meer. Die is al jong om mij heen weggevallen en soms op de vreemdste manieren. Het is duidelijk dat in mijn leven als Ilonka ik niet hoefde te rekenen op steun  van anderen en ik die liefde en geluk en kracht echt in mijzelf moest voelen en uitstralen. 3 jaar geleden voelde ik al dat ik dit steeds beter kon en was ik gelukkig  en krachtig in mijn rol als alleenstaande moeder. ik kwam steeds meer in mijn kracht. Pas daarna ontmoette ik mijn huidige partner maar zijn plaats in mijn leven is meer los van mij. Beide ontwikkelen we ons en accepteren we elkaar zoals we zijn. Ik heb zijn steun en liefde niet nodig om gelukkig te zijn.